10-10-13

Kijk naar mij - stiltewandeling 9/10/13

Ik wil graag delen hoe het voor mij was om naar mij te laten kijken deze morgen toen ik met een vriendin een stiltewandeling maakte in het Ryckeveldebos. 


Het Universum had het zo geregeld dat wij deze keer met ons beiden deelnamen aan deze stiltewandeling; we waren tezelfdertijd deelnemer en begeleider.

Het thema van deze stiltewandeling zou 'ik kijk en ik laat naar mij kijken' worden.


Ik had twee spiegels meegenomen en we keken naar onszelf in de spiegel.

Wat ik ntdekte ik: heel veel oordeel naar mezelf, ik heb pas een nieuwe bril en bemerkte nu pas hoeveel rimpels ik heb en dat ik dringend aan epileren toe ben.


Toen ik mijn spiegelbeeld naar mezelf liet kijken zag ik dit niet meer; wat dan wel? Een lachend gezicht.


Toen ik een tweede keer mijn spiegelbeeld naar mezelf liet kijken zag ik nog steeds een lachend gezicht, maar nu ook met een zachte uitdrukking.


Toen we een eerste keer schapen in de wei ontmoetten gingen we tegen de afsluiting staan. Eén schaap keek naar mij, ik liet het toe en het leek of de afstand tussen ons beiden verdween, het schaap en ik zaten samen in één veld.


Toen we een tweede wei met schapen ontmoetten keek ik naar de schapen dichtbij en veraf en had plots oogcontact met een schaap in de verte.  Ik liet naar mij kijken. Ik herhaalde - als een mantra 'kijk naar mij, ik laat naar mij kijken' - en plots veerde dat schaap recht, bleef naar mij kijken en kwam regelrecht in 'mijn' richting. Pas toen iemand in mijn buurt de stilte doorbrak bleef het schaap staan en was de 'betovering' verbroken.


Wat mij ook opviel waren tal van paddestoelen die in groepjes stonden opgesteld; en telkens waren er twee die zich in mijn richting hadden gebogen of mij met hun pretoogjes aanstaarden.  Zelfs op een dode boomstam vol met kleine zwammetjes ervaarde ik opnieuw een paar 'oogjes' die naar mij keken!


Nog verder op de wandeling dwarrelden enkele blaadjes naar beneden.

Ik spreidde mijn armen wijd uit en zei: 'kijk naar mij'. Toen voelde ik een zachte bries en een overvloed aan blaadjes dwarrelde naar beneden in de denkbeeldige mand die ik in mijn handen hield. Ik voelde een enorme blijdschap.


Toen ik nadien met de auto naar huis reed werd ik mij bewust dat ik nog steeds een glimlach rond mijn hart, mijn ogen en mijn mond kon ervaren. 


En als klap op de vuurpijl: toen ik thuis kwam viel mijn oog op de titel van één van mijn vision boards die ik in het voorjaar heb gemaakt: KIJK NAAR MIJ!


LachenViviane


De collage van foto's die je hier ziet (en deze die je onder de titel 'kijk naar mij' vindt in de fotogalerie), werden genomen door mijn wandelmaatje Hilde Leplae.

 

kijk naar mij.jpg